BENİM VELİM KİTABI İNDİREN ALLAH’TIR

Araf 196’da şöyle denilir: “Şüphesiz ki, benim velim/dostum Kitab´ı indiren Allah´tır. O bütün salihleri görüp gözetir.”

Araf 3 ise şöyledir: “Rabbinizden size indirilene (Kur´an´a) uyun. O´ndan başka dostlara/velilere uymayın. Ne kadar da az öğüt alıyorsunuz!”

Görüldüğü üzere ayetlerde Allah’ın veliliği, dostluğu, Kitab’a ve hakikate gayet bağlanmıştır. Yine mesela denilir ki; “Allah, inananların dostudur, onları karanlıklardan aydınlığa çıkarır. İnkâr edenlere gelince, onların dostları da tâğuttur, onları aydınlıktan alıp karanlıklara götürürler. İşte bunlar cehennemliklerdir. Onlar orada devamlı kalırlar. (Bakara 257)

Dikkat edilirse bu ayette “aydınlığa çıkarır” demekte, bu işin sürekliliği belirtilmekte. Beri yandan, tağut, şeytan ise tersine uğraşmakta. Burada Kitab’ın levhi mahfuzdan, yani herşeyin yazılı olduğu Ana Kitab’tan olduğunu belirtme gereği var. Bu çerçevede Kitabın azami rehberliğine dikkat. Dostluk da buna bağlı. Zaten malum ki hakikat menbaın neyse dostun da odur, oradadır.